తెనాలి రామకృష్ణ కథలు : విజయనగర సామ్రాజ్యం ఎప్పుడూ కళకళలాడుతూ ఉండేది. శ్రీకృష్ణదేవరాయల భువనవిజయ సభలో ఎందరో కవులు, పండితులు, కళాకారులు తమ ప్రతిభను ప్రదర్శించడానికి వస్తుండేవారు. ఒకనాడు ఉదయం సభలో అందరూ తమ తమ పనుల్లో నిమగ్నమై ఉండగా, ఆస్థాన ద్వారం గుండా ఒక వింత మనిషి లోపలికి వచ్చాడు.
అతని వేషధారణ చాలా విచిత్రంగా ఉంది. తలకు పెద్ద రంగుల తలపాగా, ఒంటి నిండా మెరిసే పూసల దండలు, పట్టు వస్త్రాలు ధరించి ఉన్నాడు. అతని వెనకే ఓ గుర్రం కూడా ఉంది. ఆ గుర్రానికి పగడాలు, ముత్యాలతో చేసిన జీను వేశారు. దానికి ఇరువైపులా నెమలి ఈకలతో చేసిన రెండు కృత్రిమ రెక్కలు తగిలించి ఉన్నాయి. సభలోని వారంతా ఆశ్చర్యంగా ఆ మనిషి వైపు, ఆ గుర్రం వైపు చూడసాగారు.
ఆ ఆగంతకుడు దర్పంగా ముందుకు నడిచి, రాయలవారికి వంగి నమస్కరించాడు. “మహాప్రభూ! నా పేరు మాయాచార్యులు. నేను గంధర్వ లోకం నుండి వచ్చాను. నేను మీకు ఒక అద్భుతమైన కానుకను తీసుకువచ్చాను,” అన్నాడు గంభీరమైన స్వరంతో.
రాయలవారు ఆసక్తిగా ముందుకు వంగి, “ఏమిటి ఆ కానుక? ఆ గుర్రానికి రెక్కలు ఎందుకు కట్టావు?” అని అడిగారు.
దానికి ఆ మాయాచార్యులు, “ప్రభూ! ఇది సామాన్యమైన గుర్రం కాదు. దేవలోకంలోని ఇంద్రుడి వద్ద ఉండే ఉచ్ఛైశ్రవం అనే దివ్య అశ్వం యొక్క వంశానికి చెందినది. ఈ గుర్రానికి ఆకాశంలో పక్షుల్లా ఎగిరే అద్భుతమైన శక్తి ఉంది. కానీ, అది తన శక్తిని బయటపెట్టాలంటే దానికి ఒక ప్రత్యేకమైన ఆహారం పెట్టాలి. దానికి రోజుకు ఒక తులం బంగారం, పది ముత్యాలు పొడి చేసి, పాలల్లో కలిపి పట్టాలి. అలా సరిగ్గా ఒక సంవత్సరం పాటు చేస్తే, ఈ గుర్రం ఆకాశంలోకి ఎగురుతుంది. భూమండలం మీద ఎగిరే గుర్రం ఉన్న ఏకైక చక్రవర్తి మీరే అవుతారు!” అని ఎంతో నమ్మకంగా చెప్పాడు.
ఆ మాటలు వినగానే సభలోని వారంతా ముక్కున వేలేసుకున్నారు. రాయలవారికి కూడా ఆ గుర్రాన్ని ఆకాశంలో ఎగరేయాలని, దాన్ని చూసి పక్క రాజ్యాల వాళ్లు కుళ్లుకోవాలని ఒక చిన్న ఆశ పుట్టింది. ఎగిరే గుర్రం గురించి ఊహించుకుని ఆయన మురిసిపోయారు. వెంటనే కోశాధికారిని పిలిచి, “ఈ మాయాచార్యుల వారికి మన అతిథి గృహంలో బస ఏర్పాటు చేయండి. రోజూ అతను అడిగినంత బంగారం, ముత్యాలు ఇవ్వండి,” అని ఆజ్ఞాపించబోయారు.
ఇదంతా గమనిస్తున్న తెనాలి రామకృష్ణుడు ఆ మాయాచార్యుడి కళ్లలోని జిత్తులమారి తనాన్ని పసిగట్టాడు. వీడెవడో పెద్ద మోసగాడు, రాజుగారి దగ్గర బంగారం దోచుకుని, సంవత్సరం కాకముందే ఉడాయించే రకం అని ఇట్టే గ్రహించాడు. వెంటనే తన స్థానం నుంచి లేచి ముందుకు వచ్చాడు.
“మహాప్రభూ! ఒక్క నిమిషం నా మాట వినండి. ఈ మాయాచార్యుల వారు చెబుతున్నది నిజమే కావచ్చు. మీకు ఎగిరే గుర్రం ఉండటం మన రాజ్యానికే గర్వకారణం,” అంటూ మాయాచార్యుడి వైపు చూసి నవ్వాడు రామకృష్ణుడు. మాయాచార్యుడు రామకృష్ణుడు తనకు మద్దతు ఇస్తున్నాడని సంబరపడిపోయాడు.
రామకృష్ణుడు మాట కొనసాగిస్తూ, “అయితే ప్రభూ! ఇదే శుభసమయంలో నేను కూడా మీకు ఒక అద్భుతం గురించి చెప్పాలి. మా ఇంట్లో మా తాతల నాటి ఒక పెంపుడు కుక్క ఉంది. అది కూడా దేవలోకానికి చెందిన కుక్కే. దానికి రోజూ ఒక తులం వెండి, బాదం పప్పులు దంచి పెడితే… సరిగ్గా సంవత్సరం తిరిగే సరికి అది మన మనుషుల్లాగే స్వచ్ఛమైన తెలుగులో అనర్గళంగా మాట్లాడుతుంది. అంతే కాదు, కర్ణాటక సంగీతంలో కీర్తనలు కూడా పాడుతుంది. దయచేసి నా కుక్కకు కూడా ఆ వెండి, బాదం పప్పులు మంజూరు చేయించండి,” అని ఎంతో వినయంగా అడిగాడు.
సభలోని వారందరికీ రామకృష్ణుడి మాటలు వినగానే నవ్వొచ్చింది. రాయలవారికి రామకృష్ణుడు ఏదో పన్నాగం పన్నాడని అర్థమైంది. ఆయన చిరునవ్వు నవ్వి, “సరే రామకృష్ణా! నీ కుక్కకు కూడా అలాగే ఏర్పాటు చేద్దాం. ఒక సంవత్సరం తరువాత ఎగిరే గుర్రం, పాటలు పాడే కుక్క.. రెండింటినీ ఈ సభలో ప్రదర్శించాలి,” అని ఆదేశించారు.
మాయాచార్యుడికి రామకృష్ణుడి మాటలు మింగుడుపడలేదు. తను రాజుగారికి టోపీ వేద్దామనుకుంటే, వీడెవడో తనకంటే పెద్ద మోసగాడిలా ఉన్నాడని మనసులో అనుకున్నాడు. ఎలాగోలా కొన్ని నెలలు ఇక్కడ ఉండి, దొరికినంత బంగారం పోగేసుకుని రాత్రికి రాత్రే పారిపోవాలని పథకం వేసుకున్నాడు.
మరుసటి రోజు ఉదయం రామకృష్ణుడు ఒక వీధి కుక్కను వెంటబెట్టుకుని మాయాచార్యుడి అతిథి గృహానికి వెళ్లాడు. మాయాచార్యుడు అప్పుడే రాజుగారు పంపిన పండ్లను ఆరగించి హాయిగా విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నాడు.
రామకృష్ణుడిని చూడగానే మాయాచార్యుడు ఉలిక్కిపడ్డాడు. “ఏమయ్యా రామకృష్ణా! ఇదేనా ఆ సంగీతం పాడే కుక్క?” అని వెటకారంగా అడిగాడు.
రామకృష్ణుడు ఎంతో ఆందోళనగా నటిస్తూ, “అవును ఆచార్య గారూ! నిన్నటి దాకా బాగానే ఉంది. కానీ ఈరోజు ఉదయం నుంచి ఇది ఏవేవో విచిత్రమైన మాటలు చెబుతోంది. నాకు భయంగా ఉండి మీ దగ్గరికి వచ్చాను,” అన్నాడు.
“ఏం చెబుతోంది?” అని ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు మాయాచార్యుడు.
“ఏముంది… ఈ కుక్కకు అప్పుడే మనుషుల భాష మాట్లాడటం వచ్చేసినట్టుంది. ఈ ఉదయం నా దగ్గరకు వచ్చి నా చెవిలో రహస్యంగా ఒక మాట చెప్పింది. ‘ఆ ఎగిరే గుర్రం తెచ్చిన మాయాచార్యులు పెద్ద మోసగాడు. గుర్రాలు ఎప్పటికీ ఎగరలేవు. ఈ విషయం రాయలవారికి మరో పది రోజుల్లో తెలిసిపోతుంది. అప్పుడు రాజుగారు కోపంతో ఆ మాయాచార్యుడిని ఏనుగుల చేత తొక్కించి చంపేస్తారు,’ అని స్పష్టంగా చెప్పింది. నా కుక్కకు భవిష్యత్తు తెలుసుకునే శక్తి కూడా ఉంది. అందుకే పాపం మీ మీద జాలి వేసి, మీకు ఈ విషయం చెప్పి మిమ్మల్ని రక్షిద్దామని వచ్చాను,” అని చాలా సీరియస్ గా చెప్పాడు రామకృష్ణుడు.
ఆ మాటలు వినగానే మాయాచార్యుడి గుండె గుభేల్మంది. వీడి కుక్కకు నిజంగానే భవిష్యత్తు తెలుసో లేదో కానీ, తను మోసగాడిననే విషయం ఈ రామకృష్ణుడికి పక్కాగా తెలిసిపోయిందని అతనికి అర్థమైంది. తాను ఇక్కడ ఇంకో పది రోజులు ఉంటే, రాజుగారికి వీడు అసలు నిజం చెప్పేస్తాడు. ఆ తర్వాత తన తల తీసేయడం ఖాయం అని భయపడిపోయాడు. ఆ భయంతో అతనికి చెమటలు పట్టేశాయి.
“అ… అవునా… నీ కుక్క అంత మాట చెప్పిందా? సరేలే, నేను చూసుకుంటాను నువ్వు వెళ్లు,” అని తడబడుతూ పంపించేశాడు.
అదే రోజు అర్ధరాత్రి, అందరూ గాఢ నిద్రలో ఉండగా, మాయాచార్యుడు ఎవరికీ కనిపించకుండా ఆ అతిథి గృహం వెనుక గోడ దూకి, కాలికి బుద్ధి చెప్పాడు. తాను తెచ్చిన అలంకరించిన గుర్రాన్ని కూడా అక్కడే వదిలేసి, ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకుని పారిపోయాడు.
మరుసటి రోజు ఉదయం సభకు వచ్చిన రాయలవారికి మాయాచార్యుడు పరారీ అయిన విషయం తెలిసింది. ఆయన వెంటనే రామకృష్ణుడిని పిలిపించి, “ఏమయ్యా రామకృష్ణా! ఆ ఎగిరే గుర్రం వాడిని ఏం చేసి పంపించావు?” అని నవ్వుతూ అడిగారు.
రామకృష్ణుడు వినయంగా చేతులు కట్టుకుని, “మహాప్రభూ! నా కుక్క పాటలు పాడటం ఎప్పుడు నేర్చుకుంటుందో కానీ, అది వేసిన కేకకు ఆ ఎగిరే గుర్రం వాడి గుండెలు అదిరిపోయాయి. గుర్రానికి రెక్కలు అతికిస్తే అది పక్షి అవ్వదు, అలాగే మోసగాడు ఎన్ని అబద్ధాలు చెప్పినా నిజం ముందు నిలబడలేడు. వాడి మోసం బయటపడుతుందని భయపడి పారిపోయాడు,” అని జరిగిన విషయం మొత్తం వివరించాడు.
రామకృష్ణుడి సమయస్ఫూర్తికి, తెలివితేటలకు రాయలవారు ఎంతగానో సంతోషించారు. రాజ్య ఖజానాకు రావలసిన పెద్ద నష్టాన్ని తప్పించినందుకు రామకృష్ణుడిని శాలువాతో సత్కరించి, మంచి బహుమతులు అందజేశారు. సభలోని వారంతా రామకృష్ణుడి బుద్ధికుశలతను చూసి చప్పట్లతో అభినందించారు.