అనగనగా ఒక విశాలమైన, దట్టమైన అడవి. ఆ అడవికి ఆనుకుని ఒక అందమైన సెలయేరు గలగలా ప్రవహిస్తూ ఉండేది. ఆ సెలయేటి ఒడ్డున పచ్చటి గడ్డి తివాచీ పరిచినట్లుగా ఉండే ఒక పెద్ద మైదానం ఉంది. అక్కడే నాలుగు ఎద్దులు నివసిస్తూ ఉండేవి. వాటి పేర్లు రాము, సోము, భీమ, మరియు కపిల. ఆ నాలుగు ఎద్దులు పుట్టినప్పటి నుంచి కలిసి పెరిగాయి. అవంటే ఒకరికొకరు ప్రాణం. ఎప్పుడూ కలిసే ఉండేవి. పొద్దున్నే లేచి ఒకేసారి మేతకు వెళ్లడం, పక్కపక్కనే నడుస్తూ ఆడుకోవడం, అలసిపోయినప్పుడు సెలయేటిలో కలిసి నీళ్లు తాగడం, ఒకదాని తల మీద మరొకటి ఆనించి ప్రేమగా నిమురుకోవడం… ఇలా ప్రతీ పనిలోనూ అవి ఒక్కటిగానే ఉండేవి. వాటి మధ్య ఉన్న స్నేహం, ఐకమత్యం చూసి అడవిలోని జంతువులన్నీ ఆశ్చర్యపోయేవి. కుందేళ్లు, జింకలు అయితే ఆ ఎద్దులను చూసి తమ పిల్లలకు బుద్ధులు చెప్పేవి, “చూడండి పిల్లలూ, స్నేహం అంటే ఆ ఎద్దులదే. ఎప్పుడూ ఎలా కలిసిమెలిసి ఉంటాయో చూసి నేర్చుకోండి” అని చెప్పేవి.
అదే అడవిలో ఒక క్రూరమైన, భయంకరమైన సింహం ఉండేది. దాని పేరు గర్జన. గర్జన సింహానికి బలిసిన ఈ నాలుగు ఎద్దులను చూసినప్పుడల్లా నోట్లో నీళ్లు ఊరేవి. “ఆహా! ఈ ఎద్దులు ఎంత బలంగా, ఎంత కండపట్టి ఉన్నాయో కదా! వీటిలో ఒక్కదాన్ని వేటాడినా నా కుటుంబం అంతా వారం రోజుల పాటు కడుపు నిండా మాంసం తినొచ్చు” అని ఆశగా చూసేది. కానీ, ఆ సింహానికి వాటి దరిదాపుల్లోకి వెళ్లాలంటేనే భయంగా ఉండేది. దానికి కారణం… ఆ నాలుగు ఎద్దులు ఎప్పుడూ కలిసే ఉండటం. సింహం ఎప్పుడైనా దాడి చేద్దామని పొదల్లో నక్కి నక్కి వాటి దగ్గరికి వెళ్లేది. దాని అలికిడి వినపడగానే వెంటనే ఆ నాలుగు ఎద్దులు గుండ్రంగా నిలబడి, తమ వాడియైన, వంకర తిరిగిన కొమ్ములను బయటి వైపు తిప్పి, సింహం మీదికి దూకడానికి సిద్ధమయ్యేవి. ఏకంగా నాలుగు ఎద్దులు ఒకేసారి కొమ్ములతో కుమ్మితే తన ప్రాణాలు గాలిలో కలిసిపోవడం ఖాయం అని ఆ సింహానికి బాగా తెలుసు. అందుకే ప్రతిసారీ నిరాశగా తోక ముడిచి వెనక్కి పారిపోయేది.
రోజులు గడుస్తున్నాయి. సింహం ఈ ఎద్దులను ఎలాగైనా తినాలని రాత్రింబవళ్లు ఆలోచిస్తూ పస్తులు ఉంటోంది. ఈ సింహానికి ఒక జిత్తులమారి నక్కతో స్నేహం ఉంది. ఆ నక్క పేరు కుతంత్ర. దాని బుర్ర నిండా అన్నీ కుట్రలే. ఒకరోజు సింహం నక్కను పిలిచి తన బాధను చెప్పుకుంది. “ఓయ్ నక్కబావా! ఆ ఎద్దులను చూస్తుంటే నా ఆకలి దహించుకుపోతోందిరా. కానీ అవి ఎప్పుడూ కలిసే ఉంటున్నాయి. వాటిని వేటాడటం నా వల్ల కావడం లేదు. నాకేమో ఇక్కడ ఆకలితో కడుపు మండిపోతోంది. నువ్వే ఏదైనా ఉపాయం చెప్పాలి” అని ప్రాధేయపడింది.
నక్క తన బుర్ర గోక్కుని, మీసం తిప్పుతూ పకపకా నవ్వింది. “ఓసి మహారాజా! మీరు అడవికే రాజులు, ఇంత చిన్నదానికా మీ బెంగ? కండబలంతో సాధించలేనిది బుద్ధిబలంతో చిటికెలో సాధించవచ్చు. ఆ నాలుగు ఎద్దుల అసలైన బలం వాటి కండరాల్లో లేదు, వాటి ఐకమత్యంలో ఉంది. మనం వాటి స్నేహాన్ని విడగొడితే చాలు, మీరు సులభంగా వాటిని పట్టుకుని తినేయొచ్చు. ఈ బాధ్యత నా మీద వదిలేయండి. రేపటికల్లా వాటి మధ్య మంటలు పెడతాను” అని నక్క గర్వంగా, కుటిల నవ్వు నవ్వుతూ చెప్పింది.
మరుసటి రోజు ఉదయం ఎద్దులు మేత మేస్తుండగా, నక్క మెల్లగా ఒంటరిగా ఉన్న రాము దగ్గరికి వెళ్ళింది. సోము, భీమ, కపిల కొంచెం దూరంలో గడ్డి మేస్తున్నాయి. నక్క చాలా అమాయకంగా, జాలిగా ముఖం పెట్టి, “ఏంటి రాము అన్నా, నువ్వు ఆ సోముని నీ సొంత తమ్ముడిలా ప్రాణ స్నేహితుడు అనుకుంటున్నావు. కానీ వాడు నీ గురించి అడవిలో ఏమంటున్నాడో తెలుసా? రాముకి ఏమీ చేతకాదు, వాడికి వయసైపోయింది, నేనే వాడిని అడుగడుగునా సింహం బారినుండి కాపాడుతున్నాను అని అందరి దగ్గరా గొప్పలు పోతున్నాడు. పాపం నువ్వు మాత్రం వాడి కోసం ప్రాణాలు ఇస్తావు” అని చెవిలో విషం ఊదింది. రాముకు కోపం వచ్చింది, అయినా పైకి ఏమీ అనకుండా మౌనంగా ఉండిపోయాడు.
ఆ మరుసటి రోజు నక్క సోము దగ్గరికి వెళ్లింది. “చూడు సోము, ఆ భీమ, కపిల ఇద్దరూ కలిసి రేపు ఆ సెలయేటి పక్కన ఉన్న లేత పచ్చగడ్డి అంతా వాళ్లే తినేయాలని ప్లాన్ వేస్తున్నారు. నిన్ను, రాముని పక్కకు నెట్టేసి, వాళ్ళు మాత్రమే బలంగా తయారవ్వాలని చూస్తున్నారు. వాళ్ళను నమ్మావో నువ్వు బక్కచిక్కిపోవడం ఖాయం” అని లేనిపోనివి కల్పించి చెప్పింది. ఇలా వారం రోజుల పాటు నక్క ఆ నాలుగు ఎద్దుల దగ్గరికి విడివిడిగా వెళ్తూ, ఒకరి మీద ఒకరికి అబద్ధాలు, చాడీలు చెప్పి వాటి మధ్య ఉన్న నమ్మకాన్ని నాశనం చేసింది.
నక్క చల్లిన విషబీజాలు మెల్లగా పని చేయడం మొదలుపెట్టాయి. ఆ ఎద్దుల మనసులో ఒకరి మీద ఒకరికి అనుమానం, కోపం పెరిగిపోయాయి. మాటలు తగ్గిపోయాయి. ఒకరోజు ఉదయం పచ్చికబయలులో గడ్డి మేస్తుండగా ఒక చిన్న గొడవ మొదలైంది. “నువ్వు కావాలనే నాకంటే ఎక్కువ గడ్డి తింటున్నావు, నన్ను ఎదగనివ్వడం లేదు” అని భీమ అరిచింది. “లేదు, నువ్వే నన్ను అందరి ముందు డామినేట్ చేస్తున్నావు, నేను లేకపోతే నీకు రక్షణ ఎక్కడిది?” అని రాము కోపంగా అన్నాడు. ఆ చిన్న మాటల గొడవ కాస్తా పెద్దదైపోయింది. ఒకరినొకరు కొమ్ములతో నెట్టుకునే దాకా వెళ్ళింది. నాలుగు ఎద్దులు కోపంతో, ఆవేశంతో ఊగిపోయాయి. “ఇంతకాలం మీరే నా నిజమైన స్నేహితులు అని నమ్మి తీవ్రంగా మోసపోయాను. ఇక మీతో నేను ఒక్క క్షణం కూడా ఉండను. నా దారిన నేను పోతాను” అని రాము అన్నాడు. మిగతా మూడు ఎద్దులు కూడా పంతానికి పోయి, అప్పటినుంచి ఎవరికి వారే యమునా తీరే అన్నట్టుగా విడిపోయాయి. అడవిలో నాలుగు వేర్వేరు దిక్కులకు వెళ్లి ఒంటరిగా గడ్డి మేయడం మొదలుపెట్టాయి.
పొదల్లో దాక్కుని ఇదంతా గమనిస్తున్న నక్క ఆనందానికి అవధులు లేవు. అది వెంటనే పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి సింహానికి ఈ శుభవార్త చెప్పింది. సింహం సంతోషంతో పెద్దగా గర్జించింది. తన నిరీక్షణ ఫలించిందని సంబరపడింది.
ఆ రోజు సాయంత్రం రాము ఒంటరిగా అడవిలో ఒక మూల గడ్డి మేస్తూ ఉన్నాడు. వాడి పక్కన కాపాడటానికి, తోడుగా నిలబడటానికి స్నేహితులు ఎవరూ లేరు. ఇదే సరైన సమయం అనుకున్న సింహం నిశ్శబ్దంగా అడుగులు వేస్తూ వెనుక నుంచి వెళ్ళి ఒక్క ఉదుటున రాము మెడ మీదకు దూకింది. రాము భయంతో వణికిపోయాడు. ఒక్కడే సింహాన్ని ఎదిరించడానికి శక్తి చాలలేదు. సాయం కోసం పిలిచినా పలికేవారు లేరు. కొద్దిసేపట్లోనే సింహానికి బలయ్యాడు. ఆ సింహం కడుపు నిండా రాము మాంసాన్ని తిని రొప్పుతూ పడుకుంది.
ఆ తర్వాత రెండు రోజులకు సోము ఒంటరిగా నీళ్లు తాగుతుండగా సింహం వాడి మీద దాడి చేసి చంపేసింది. ఆ మరుసటి వారం భీమను, ఆ తర్వాత కొద్ది రోజులకు కపిలను… ఇలా ఒక్కొక్కటే ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు ఆ క్రూరమైన సింహం దొరకబుచ్చుకుని అత్యంత సులభంగా వేటాడి, ఆనందంగా ఆరగించింది. అడవిలో అందరికీ ఆదర్శంగా నిలిచిన ఆ నాలుగు స్నేహితుల కథ అలా విషాదంగా ముగిసింది.
చూశారా పిల్లలూ… ‘కలిసి ఉంటే కలదు సుఖం’ అని ఊరికే అనలేదు పెద్దలు. ఆ నాలుగు ఎద్దులు కలిసి ఉన్నంతకాలం అడవికి రాజైన సింహం కూడా వాటిని ఏమీ చేయలేకపోయింది. ఎప్పుడైతే ఒకరి మాటలు విని తమలో తాము కొట్లాడుకుని విడిపోయాయో, అప్పుడే వాటి ప్రాణాలకు ముప్పు వచ్చింది. కాబట్టి మనమంతా మన స్నేహితులతో, తోబుట్టువులతో, కుటుంబంతో ఎప్పుడూ కలిసిమెలిసి ఉండాలి. ఎవరైనా చాడీలు చెబితే గుడ్డిగా నమ్మకూడదు. ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకుని ముందుకు సాగాలి. గుర్తుపెట్టుకోండి, ఐకమత్యమే మనకు ఎప్పుడూ కొండంత బలాన్ని ఇస్తుంది!