చిట్టి ధన్వి – మాయాజాలపు రంగుల మేఘం
ఒక అందమైన పల్లెటూరిలో, పచ్చని చెట్లు, కిలకిలలాడే పక్షుల మధ్య ఉన్న ఒక చిన్న పెంకుటింట్లో ధన్వి అనే ఒక చిన్న పాప ఉండేది. ధన్వికి ఎప్పుడూ ఏదో ఒక కొత్త విషయం తెలుసుకోవాలని, కొత్త కొత్త ఆటలు ఆడుకోవాలని చాలా ఆశగా ఉండేది. ఆమె కళ్ళు ఎప్పుడూ ఆకాశంలో ఎగిరే పక్షుల వైపు, పూల పైన వాలే రంగురంగుల సీతాకోకచిలుకల వైపు ఆసక్తిగా చూస్తూ ఉండేవి. ఆమె నవ్వు ఎంత స్వచ్ఛంగా, శ్రావ్యంగా ఉండేదంటే, విన్నవాళ్ళందరికీ ఇట్టే మనసులో ఏదో తెలియని సంతోషం వచ్చేది. ఆ ఊరిలో అందరూ ధన్విని ఎంతో అల్లారుముద్దుగా చూసుకునేవారు.
ఒకరోజు సాయంత్రం, సూర్యుడు మెల్లగా పడమటి కొండల వెనక్కి వెళ్ళిపోతున్న సమయం. ఆకాశం అంతా నారింజ, గులాబీ, పసుపు రంగులతో అద్భుతమైన పెయింటింగ్ లాగా మారిపోయింది. ధన్వి తన ఇంటి పెరట్లోని పెద్ద మామిడి చెట్టు కింద, తన చెక్క బొమ్మలతో ఆడుకుంటోంది. చల్లని గాలి మెల్లగా వీస్తోంది. అనుకోకుండా, ఆకాశం నుండి దూది పింజ లాంటి ఒక వింతైన వస్తువు మెల్లగా గాల్లో తేలుతూ కిందకి రాలి పడటం ధన్వి గమనించింది. అది చూడటానికి ఒక చిన్న మేఘం ముక్కలా ఉంది. కానీ అది వాన మేఘం లాగా నల్లగా లేదు, మామూలు మేఘం లాగా తెల్లగానూ లేదు. అది లేత నీలం, పసుపు రంగులు కలిసి మెరుస్తోంది!
ధన్వి తన ఆటను ఆపేసి, ఆశ్చర్యంగా ఆ మేఘం ముక్క దగ్గరికి చిన్నగా అడుగులు వేసుకుంటూ వెళ్ళింది. అది పూల మొక్కల మధ్య భూమి మీద పడి, చిన్నగా వణుకుతూ, వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్నట్లుగా శబ్దం చేస్తోంది. దానికి చిన్న చిన్న కళ్ళు, ముద్దుగా ఉన్న ఒక ముక్కు కూడా ఉన్నాయి. ధన్వికి ఏమాత్రం భయం వేయలేదు. దానికి బదులు చాలా జాలి వేసింది.
“ఎవరు నువ్వు? ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నీకేమైనా దెబ్బ తగిలిందా?” అని ధన్వి చాలా ఆప్యాయంగా దగ్గరికి వంగి అడిగింది.
ఆ చిన్న మేఘం తన కళ్ళు తుడుచుకుని, ధన్వి వైపు చూసింది. “నేను ఆకాశంలో ఉండే ఒక మాయా మేఘాన్ని. నా పేరు చినుకు. మా మేఘాలన్నీ కలిసి రాత్రి పూట ఆకాశంలో రంగుల బొమ్మలు గీస్తుంటాం, నక్షత్రాలతో కలిసి ఆడుకుంటాం. కానీ, ఈరోజు నేను కిందకి చూస్తూ నా దారి తప్పిపోయాను. పైగా, అటుగా వెళ్తున్న ఒక గాలి, నాకు ఒక విషాదకరమైన కథ చెప్పింది. అది విని నేను బాధపడ్డాను. మా రంగుల మేఘాలు బాధపడితే, మాలో ఉన్న ‘ఆనందపు గాలి’ తగ్గిపోయి, బరువుగా మారి ఇలా కింద పడిపోతాము. మళ్ళీ పైకి ఎగరలేము,” అని దీనంగా చెప్పింది చినుకు.
ధన్వికి ఆ మేఘం పరిస్థితి అర్థమైంది. “అయ్యో! బాధపడకు చినుకు. నేను నీకు తప్పకుండా సహాయం చేస్తాను. నీకు మళ్ళీ ఆనందపు గాలి ఎలా వస్తుంది? నేను ఏం చేయాలి?” అని అడిగింది.
అప్పుడు ఆ మేఘం, “పిల్లలు మనస్ఫూర్తిగా నవ్వితే, ఆ నవ్వులోంచి వచ్చే సంతోషమే నాకు బలం. ఆ సంతోషపు అలై నాలో మళ్ళీ గాలిని నింపుతుంది. కానీ నాకు ఇప్పుడు చాలా భయంగా, దిగులుగా ఉంది” అని అంది.
ధన్వి వెంటనే తన బుర్రకు పదును పెట్టి ఒక ఉపాయం ఆలోచించింది. మేఘాన్ని నవ్వించడానికి ఆమె తన ప్రయత్నాలు మొదలుపెట్టింది. మొదటగా, ధన్వి పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి తనకి ఇష్టమైన రంగురంగుల చెక్క బొమ్మలను తీసుకొచ్చింది. “చూడు చినుకు! ఇది నా కోతి బొమ్మ, ఇది నా ఏనుగు బొమ్మ!” అంటూ వాటితో ఒక చిన్న నాటకం చేసి చూపించింది. ఆ బొమ్మలు ఒకదానికొకటి ఢీ కొట్టుకున్నట్లుగా చేసి కింద పడిపోయింది. అది చూసి మేఘం కొద్దిగా నవ్వింది. మేఘం అలా నవ్వగానే, దానిలో పసుపు రంగు కాస్త పెరిగింది.
“ఇది సరిపోదు, నిన్ను ఇంకా బాగా నవ్వించాలి!” అనుకుంది ధన్వి. ఆమె తన ముఖాన్ని రకరకాలుగా పెట్టి, కళ్ళు పెద్దవి చేసి, కోతి లాగా గెంతులు వేసింది. ఆ తర్వాత, ధన్వి తనకి తెలిసిన ఒక ఫన్నీ పాట పాడింది. “కాకికి కడుపునొప్పి వచ్చింది… కావు కావు మంటూ ఏడ్చింది! కోతికి జలుబు చేసి తుమ్మింది… కొమ్మ మీద నుంచి కింద పడింది!” అంటూ చేతులతో యాక్షన్ చేస్తూ పాడేసరికి, చినుకు మేఘం తన బాధను పూర్తిగా మర్చిపోయి పగలబడి నవ్వింది.
మేఘం సైజు కొద్దిగా పెరిగింది, దానిలో ఇప్పుడు గులాబీ, ఆకుపచ్చ రంగులు కూడా చేరాయి. “నువ్వు చాలా ఫన్నీగా ఉన్నావు ధన్వి!” అంటూ చినుకు మరింత గట్టిగా నవ్వింది.
ఆ తర్వాత ధన్వి ఆ చిన్న మేఘాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని సున్నితంగా గిలిగింతలు పెట్టడం మొదలుపెట్టింది. మేఘం చాలా మృదువుగా, చల్లటి దూది లాగా ఉంది. ధన్వి గిలిగింతలు పెడుతుంటే, చినుకు గట్టిగా నవ్వుతూ గాల్లోకి ఎగరడం మొదలుపెట్టింది. ఆ నవ్వుకి పెరట్లో ఉన్న ఒక వాడిపోయిన గులాబీ మొక్క మీద చినుకు నుండి చిన్న చిన్న మెరిసే నీటి బిందువులు రాలాయి. ఆ మాయా జలబిందువులు పడగానే, వాడిపోయిన మొక్క ఒక్కసారిగా పచ్చగా మారిపోయి, అందమైన ఎర్రటి పువ్వు పూసింది! అది చూసి ధన్వి ఆనందంతో గంతులు వేసింది.
చినుకు మేఘం ఇప్పుడు పెద్దగా, ఒక చిన్న ఇంద్రధనుస్సు లాగా ఏడు రంగులతో మెరిసిపోతోంది. దానిలోంచి చిన్న చిన్న మెరుపులు రాలుతున్నాయి. దానికి మళ్ళీ పూర్తిగా బలం వచ్చేసింది.
“వావ్! నువ్వు ఇప్పుడు చాలా అందంగా ఉన్నావు చినుకు!” అని ధన్వి చప్పట్లు కొట్టింది.
పూర్తిగా శక్తి పుంజుకున్న మేఘం, ధన్వికి కృతజ్ఞతలు చెప్పాలనుకుంది. “ధన్వి, నీ స్వచ్ఛమైన నవ్వు, నీ సాయం నన్ను కాపాడింది. నువ్వు లేకపోతే నేను ఇక్కడే ఉండిపోయేదాన్ని. రా, నా పైన కూర్చో. నీకో చిన్న మ్యాజిక్ చూపిస్తాను” అని అంది చినుకు.
ధన్వి సంతోషంగా, కొంచెం భయంగా ఎగిరి ఆ మృదువైన మేఘం మీద కూర్చుంది. అదొక పత్తి పరుపు లాగా మెత్తగా ఉంది. పడిపోతానేమో అన్న భయం లేకుండా చినుకు ధన్విని భద్రంగా పట్టుకుంది. చినుకు మెల్లగా ధన్విని తీసుకుని గాల్లోకి లేచింది. చెట్ల కొమ్మలను తాకుతూ, పక్షుల గూళ్ళ దగ్గరగా వెళుతూ, ఆ ఊరి పైన ఒక చిన్న రౌండ్ వేసింది. కింద ఉన్న ఇళ్ళు, పొలాలు, చెరువు అన్నీ చిన్న బొమ్మల్లా కనిపిస్తున్నాయి. ధన్వికి గాలిలో తేలుతుంటే అద్భుతంగా అనిపించింది. ఆమె గట్టిగా కేకలు వేస్తూ, ఆనందంగా నవ్వింది. పక్షులు కూడా వారి చుట్టూ ఎగురుతూ పాటలు పాడాయి.
అంతలో చీకటి పడుతుండటంతో, ఆకాశంలో ఒక్కొక్క నక్షత్రం రావడం మొదలైంది. ఇంటి లోపల నుంచి “ధన్వీ! చీకటి పడింది, లోపలికి రా అమ్మా!” అంటూ వాళ్ళ అమ్మ పిలుపు వినబడింది.
దూరంగా ఆకాశంలో ఇతర రంగుల మేఘాలు చినుకు కోసం వెతుకుతూ కనిపించాయి. చినుకు మెల్లగా ధన్విని తీసుకొచ్చి మళ్ళీ తన పెరట్లో భద్రంగా దించింది.
“ధన్వి, నా స్నేహితులు నన్ను వెతుక్కుంటూ వస్తున్నారు. నేను వెళ్ళాలి. నువ్వు ఇచ్చిన ఆనందాన్ని నేను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను. నువ్వు ఎప్పుడూ ఇలాగే నవ్వుతూ, నీ చుట్టూ ఉన్న వాళ్లందరినీ నవ్విస్తూ ఉండు,” అని చెప్పింది చినుకు.
ధన్వి చిరునవ్వుతో చేయి ఊపుతూ, “బై బై చినుకు! జాగ్రత్తగా వెళ్ళు. వీలైతే మళ్ళీ ఎప్పుడైనా రా, మనం ఆడుకుందాం!” అని చెప్పింది.
రంగుల మేఘం గాల్లోకి ఎగురుకుంటూ పైకి వెళ్లి, తన స్నేహితులతో కలిసిపోయింది. ఆ రాత్రి ఆకాశంలో ఒక అందమైన ఇంద్రధనుస్సు లాంటి మెరుపు కొద్దిసేపు మెరిసి మాయమైంది. అది చినుకు తనకు చెప్పిన వీడ్కోలు అని ధన్వికి అర్థమైంది. తనలో ఉన్న సంతోషాన్ని ఇతరులతో పంచుకుంటే, అది అద్భుతమైన మాయాజాలాన్ని సృష్టిస్తుందని ఆ చిన్నారికి ఆ రోజే తెలిసింది.