గర్విష్టి కుందేలు – పట్టుదల గల తాబేలు: అడవిలో మహా పరుగు పందెం!
అనగనగా దండకారణ్యం అనే ఒక అందమైన పెద్ద అడవి. ఆ అడవిలో చెట్లు ఆకాశాన్ని తాకేంత ఎత్తుగా, పచ్చటి ఆకులతో కళకళలాడుతూ ఉండేవి. రంగురంగుల పూలు, తియ్యటి పండ్ల చెట్లు, జలజల పారే సెలయేర్లతో ఆ అడవి చూడటానికి రెండు కళ్లూ చాలనంత అద్భుతంగా ఉండేది. ఆ అడవిలో రకరకాల జంతువులు పక్షులు చాలా సరదాగా, ఒకరికొకరు సాయం చేసుకుంటూ కలిసిమెలిసి జీవించేవి. కానీ, వాటన్నింటిలో ఒకే ఒక్క జంతువు మాత్రం ఎప్పుడూ మిగతా వారిని ఆటపట్టిస్తూ, తన గురించి తాను తెగ గొప్పలు చెప్పుకుంటూ ఉండేది. అదే ‘చంటూ’ అనే కుందేలు.
చంటూ మామూలు కుందేలు కాదు, ఆ అడవి మొత్తంలోకెల్లా అతి వేగంగా పరుగెత్తే చలాకీ కుందేలు. గాలి కన్నా వేగంగా దూసుకుపోవడం వాడి స్పెషాలిటీ. “నాతో పరుగు పందెంలో గెలిచే ధైర్యం ఉన్నవాళ్లు ఈ అడవిలో ఎవరైనా ఉన్నారా?” అని రోజూ అందరి ముందు కాలర్ ఎగరేస్తూ తిరిగేవాడు చంటూ. వాడి మాటలు విని అడవిలో జంతువులన్నీ సైలెంట్ గా ఉండేవి. ఎందుకంటే వాడు చెప్పేది నిజమే మరి! వాడిని పరుగులో దాటి వెళ్లేవాళ్లు ఎవరూ లేరు.
అదే అడవిలో ‘ధీరు’ అనే ఒక తాబేలు ఉండేది. ధీరు నడక చాలా నెమ్మది. ఒక్కో అడుగు వేయడానికి నిమిషం టైం తీసుకునేంత నెమ్మది. కానీ ధీరు చాలా మంచోడు. ఎవరితోనూ గొడవకు వెళ్లేవాడు కాదు, తన పని తాను చేసుకుంటూ, అందరికీ మంచి చెబుతూ ప్రశాంతంగా జీవించేవాడు.
ఒకరోజు ఉదయం, ధీరు నది ఒడ్డున మెల్లగా నడుచుకుంటూ తన ఇంటికి వెళ్తున్నాడు. అటుగా తుర్రుమని దుమ్ము రేపుకుంటూ వచ్చిన చంటూ, ధీరుని చూసి సడన్ గా బ్రేక్ వేసి ఆగిపోయాడు. పగలబడి నవ్వుతూ, “ఏంటి ధీరూ, నిన్న ఉదయం బయలుదేరినట్టున్నావు, ఇంకా ఇక్కడే ఉన్నావేంటి? నీ నడక చూస్తుంటే నాకు నిద్ర వస్తోంది. అసలు నువ్వు నా లాగా ఒక్కసారైనా వేగంగా పరుగెత్తగలవా? అసలు నీకు పరుగు అనే పదం అర్థం అయినా తెలుసా?” అని బాగా వెటకారంగా అన్నాడు.
అక్కడే నీళ్లు తాగుతున్న ఏనుగు, చెట్ల మీద ఉన్న కోతులు ఈ మాటలు విని అక్కడికి చేరుకున్నాయి. చంటూ మాటలకు ధీరుకి కొంచెం బాధ అనిపించినా, ఏమాత్రం కోపం తెచ్చుకోకుండా నవ్వుతూనే ఇలా అన్నాడు.. “చంటూ, వేగంగా పరుగెత్తడం గొప్పే కావచ్చు. కానీ ఎవరి బలం వాళ్లకు ఉంటుంది. గర్వం అస్సలు పనికిరాదు. కావాలంటే రేపు ఉదయం నువ్వు, నేను ఒక పరుగు పందెం పెట్టుకుందాం. ఎవరు గెలుస్తారో చూద్దాం!” అని చాలా కూల్ గా సవాల్ విసిరాడు.
ఆ మాట వినగానే చంటూకి నవ్వాగలేదు. కడుపుబ్బా నవ్వి, “నాతో పందెమా? నీకా? సరే, రేపు ఉదయం కచ్చితంగా పందెం పెడదాం. నేను గెలిస్తే నువ్వు ఈ అడవి విడిచి వెళ్లిపోవాలి. ఓడిపోతే నేను వెళ్లిపోతా” అన్నాడు. ధీరు సరేనని తలూపాడు.
మరుసటి రోజు ఉదయం. అడవి మొత్తం పండగ వాతావరణం లాగా మారిపోయింది. ఏనుగులు, కోతులు, జింకలు, చిలకలు, నెమళ్లు.. ఇలా అన్నీ పందెం చూడటానికి గ్రౌండ్ కి వచ్చేసాయి. అందరిలోనూ ఒకటే ఉత్కంఠ. అసలు నడవడానికే కష్టపడే తాబేలు, గాలి మోటార్ లా దూసుకుపోయే కుందేలుతో ఎలా గెలుస్తుంది? అని గుసగుసలాడుకోసాగాయి.
ఈ పందెనికి అంపైర్ గా, చిట్టి ఉడుత ‘ధన్వి’ ముందుకొచ్చింది. ధన్వి చాలా చురుకైనది, అందరికీ ఇష్టమైన బుజ్జి ఉడుత. తన చేతిలో ఒక చిన్న ఎర్రటి ఆకును జెండాగా పట్టుకుని, పందెం రూల్స్ చెప్పింది. “చూడండి మిత్రులారా! ఇక్కడి నుంచి మొదలుపెట్టి, ఆ దూరంగా కొండ దగ్గర కనిపిస్తున్న పెద్ద మర్రిచెట్టుని ఎవరు ముందుగా తాకితే వాళ్లే విజేత!” అని తన ముద్దు ముద్దు మాటలతో గట్టిగా అరిచి చెప్పింది బుజ్జి ధన్వి.
అందరూ చప్పట్లు కొట్టారు. కుందేలు, తాబేలు స్టార్టింగ్ లైన్ దగ్గర నిలబడ్డాయి.
“వన్.. టూ.. త్రీ.. రెడీ.. గో!” అంటూ ధన్వి తన చేతిలో ఉన్న ఎర్ర ఆకును గాలిలో ఊపింది.
రెప్పపాటులో చంటూ తుర్రుమని విడిచిన బాణం లాగా ముందుకి దూసుకుపోయాడు. వాడి వేగానికి వెనక పెద్ద దుమ్ము రేగింది. ధీరు మాత్రం ఏమాత్రం తొణకకుండా, బెదరకుండా తన మొదటి అడుగును చాలా నిదానంగా, ఎంతో నమ్మకంతో ముందుకు వేశాడు. చుట్టుపక్కల ఉన్న జంతువులు ధీరుని చూసి, “అయ్యో పాపం, అనవసరంగా పందెం పెట్టుకున్నాడు” అని జాలి పడ్డాయి.
అలా చూస్తుండగానే చంటూ సగం దూరం దాటేశాడు. ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూస్తే.. ధీరు ఎక్కడా కనిపించడం లేదు, కనీసం వాడి నీడ కూడా లేదు. అప్పుడే చంటూకి దారి పక్కన ఒక అందమైన పెద్ద క్యారెట్ తోట కనిపించింది. ఎర్రగా, తాజాగా మట్టిలో నుంచి తొంగిచూస్తున్న క్యారెట్లు చూసేసరికి వాడి నోట్లో నీళ్లు ఊరాయి.
“ఆ తాబేలు గాడు ఇక్కడికి రావడానికి కనీసం సాయంత్రం అవుతుంది. ఈలోపు కడుపునిండా క్యారెట్లు తినేసి, ఆ పక్కనే ఉన్న పెద్ద రావి చెట్టు కింద ఓ కునుకు తీస్తాను. వాడు రాగానే, ఒక్క ఉదుటున వెళ్లి మర్రిచెట్టుని టచ్ చేస్తాను. అప్పుడు అందరి ముందు నా స్టైలే వేరు!” అని తనలో తాను గర్వంగా నవ్వుకున్నాడు.
అనుకున్నట్టుగానే తోటలోకి వెళ్లి కడుపు పగిలేలా క్యారెట్లు తిన్నాడు. కడుపు నిండిపోవడం, దానికి తోడు చల్లటి గాలి వీస్తుండటంతో, నెమ్మదిగా కళ్లు మూతలు పడ్డాయి. ఓ పెద్ద చెట్టు నీడన నిద్రలోకి జారుకున్నాడు. కొద్దిసేపటికే వాడికి గుర్రు పెట్టి మరీ గాఢ నిద్ర పట్టేసింది. కలలో తను గెలిచినట్లు, అందరూ పూలమాలలు వేస్తున్నట్లు కలలు కూడా కంటున్నాడు.
కానీ మన ధీరు మాత్రం ఎక్కడా ఆగలేదు. నెమ్మదిగా నడుస్తున్నా సరే, పట్టుదల అస్సలు వదలలేదు. ఎండ బాగా కాలిపోతున్నా, కాళ్లు నెప్పులు పుడుతున్నా, దారిలో రాళ్లు గుచ్చుకుంటున్నా అస్సలు లెక్కచేయలేదు. తన లక్ష్యం ఆ మర్రిచెట్టే అన్నట్లుగా, ఎక్కడా ఒక్క క్షణం కూడా విశ్రాంతి తీసుకోలేదు. దాహం వేసినా సరే పళ్లు బిగబట్టి, తన గమ్యం వైపు పట్టుదలతో అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ ముందుకు సాగుతూనే ఉన్నాడు.
అలా నడిచి నడిచి, మధ్యాహ్నం అయ్యేసరికి దారి పక్కన గుర్రుపెట్టి నిద్రపోతున్న చంటూ దగ్గరికి చేరుకున్నాడు.
చంటూ నిద్రపోవడం చూసి ధీరు చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు. వాడిని డిస్టర్బ్ చేయకుండా, ఒక్క క్షణం కూడా అక్కడ ఆగకుండా, తన నడకను అలాగే నిశబ్దంగా కొనసాగించాడు. గంటలు గడిచాయి. గమ్యం దగ్గర పడుతోంది. ఎత్తైన కొండ, ఆ కొండ కింద ఉన్న పెద్ద మర్రిచెట్టు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. అక్కడే పందెం ముగింపు కోసం ఎదురుచూస్తున్న జంతువులు, ముఖ్యంగా చిట్టి ఉడుత ధన్వి, ముందుగా వస్తున్న ధీరుని చూసి ఆశ్చర్యపోయాయి. ఆనందంతో గట్టిగా అరుస్తూ, చప్పట్లు కొట్టడం మొదలుపెట్టాయి.
ఆ అరుపులు, చప్పట్ల శబ్దానికి చంటూకి ఒక్కసారిగా మెలకువ వచ్చింది. ఉలిక్కిపడి లేచి కళ్లు నులుముకుని చూశాడు. సూర్యుడు పడమరకు వాలిపోతున్నాడు, చీకటి పడే సమయం అవుతోంది. తీరా చూస్తే, ధీరు మర్రిచెట్టుకు అతి దగ్గరలో.. కేవలం రెండు అడుగుల దూరంలో ఉన్నాడు!
చంటూ గుండె ఆగినంత పనైంది. “అయ్యబాబోయ్!” అని అరుస్తూ, వెంటనే తన శక్తినంతా కూడదీసుకుని ప్రాణాలు అరచేతిలో పెట్టుకుని పరుగెత్తడం మొదలుపెట్టాడు. కానీ ఏం లాభం? వాడు చెట్టు దగ్గరికి చేరేలోపే, ధీరు నెమ్మదిగా వెళ్లి ఆ పెద్ద మర్రిచెట్టును తాకేశాడు. పందెంలో ధీరు గెలిచేశాడు!
అంతే! అడవి మొత్తం సంతోషంతో దద్దరిల్లిపోయింది. ఏనుగు ఘీంకరించింది, కోతులు గంతులు వేశాయి. చిట్టి ఉడుత ధన్వి పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి అందమైన అడవి పూలతో చేసిన పూలమాలను ధీరు మెడలో వేసి ముద్దుపెట్టుకుంది. మిగతా జంతువులన్నీ ధీరుని తమ భుజాల మీద ఎక్కించుకుని అడవి అంతా ఆనందంగా ఊరేగించాయి.
చంటూ మాత్రం తలదించుకుని, సిగ్గుతో కుంచించుకుపోయాడు. తన గర్వమే తనను ఈరోజు ఘోరంగా ఓడించిందని, కేవలం వేగం ఉంటే సరిపోదని, పనుల్లో నిలకడ, పట్టుదల చాలా ముఖ్యమని వాడికి అప్పుడు స్పష్టంగా అర్థమైంది.
నెమ్మదిగా, సిగ్గుపడుతూ ధీరు దగ్గరికి వెళ్లాడు చంటూ. “నన్ను క్షమించు ధీరు. నా గర్వం నా కళ్లు మూసుకుపోయేలా చేసింది. నిన్ను తక్కువ అంచనా వేశాను. ఇన్ని కష్టాలు దాటుకుని పట్టుదలతో గెలిచిన నువ్వే నిజమైన విజేతవి. ఇకనుంచి నేను ఎప్పుడూ ఎవరి వంకా గర్వంగా చూడను” అని మనస్ఫూర్తిగా ఒప్పుకున్నాడు.
ధీరు చిరునవ్వు నవ్వి, “చంటూ, పందెంలో గెలుపు ఓటములు చాలా సహజం. కానీ ఎదుటివారిని ఎప్పుడూ తక్కువ అంచనా వేయకూడదు. ఎవరి టాలెంట్ వాళ్లకు ఉంటుంది. మనందరం గర్వం వదిలేసి, కలిసికట్టుగా స్నేహంగా ఉంటే ఈ అడవి ఇంకా అందంగా ఉంటుంది” అన్నాడు.
ఆ రోజు నుంచి చంటూ తనలోని గర్వాన్ని పూర్తిగా వదిలేశాడు. ధీరుకి మంచి స్నేహితుడిగా మారిపోయాడు. అడవిలోని జంతువులన్నీ వాళ్లిద్దరి స్నేహాన్ని చూసి ఎంతో సంతోషించాయి. ఆ అడవిలో మళ్లీ ఎప్పుడూ ఎవరూ తమ గురించి తాము గొప్పలు చెప్పుకోలేదు. అందరూ కలిసిమెలిసి, ప్రశాంతంగా, ఆనందంగా జీవించసాగారు.